Qua werking zal het opvanghuis kunnen voortbouwen op de ervaring van de eerste dergelijke huizen die in België opgericht werden. Inderdaad, het model dat toegepast zal worden is dat dat weerhouden werd door de VZW “Le Sablier” die in 1979 in België opgericht werd door de dames Blondel en Poullet.

Dit zijn de kerngedachten voor de werking van een opvanghuis.

Het opvanghuis bevindt zich dicht bij de kliniek. Deze nabijheid werkt niet alleen geruststellend voor zowel de patiënt als zijn familie, ze maakt ook een constante begeleiding mogelijk en geeft de familieleden de kans zich te ontspannen als ze er nood aan hebben. De geografische nabijheid van het opvanghuis wordt nog versterkt door een directe interne telefoonlijn met de kliniek zodat gesprekken tussen patiënt, familieleden en het ziekenhuispersoneel altijd mogelijk zijn.

Het opvanghuis heeft een familiaal karakter en is dus geen hotel : het accent wordt vooral gelegd op de opvang en de onderlinge hulp. De kamers zijn niet luxueus, de gasten onderhouden ze zelf en dragen hun steentje bij, in de mate van het mogelijke, in het onderhoud van het ganse huis. Ze logeren met twee in één kamer en kunnen dus, indien ze alleen komen, de kamer delen met een onbekend iemand.

De kosten van deze logies liggen zeer laag om binnen ieders mogelijkheden te liggen. Financiële moeilijkheden mogen niemand verhinderen er te komen : voor diegenen die budgettaire moeilijkheden hebben worden oplossingen gezocht via de Sociale Dienst van het ziekenhuis.

De gemeenschapsdimensie is er van essentieel belang : ontmoetingen van gasten onderling worden op alle manieren aangemoedigd. Wie kan u beter begrijpen en bijstaan dan iemand die eenzelfde situatie beleeft ? Solidariteit ontwikkelt zich op alle domeinen en vriendschapsbanden worden aangeknoopt.

Het is wonderlijk te zien hoe vlug barrières tussen de gasten wegvallen : verschillen in sociaal milieu, leeftijd, nationaliteit of wat dan ook vervagen door de gemeenschappelijke ervaring van de hospitalisatie van een naaste.

Onafhankelijkheid en eigen initiatief zijn andere basisprincipes : ieder heeft de sleutel van het huis en vult zijn dag in zoals hij dit wenst. De vrijwillige deelname aan de verschillende taken in huis geeft aan iedereen de mogelijkheid zich betrokken te voelen bij de goede werking ervan. Inderdaad, wat familieleden dikwijls het vervelendst vinden tijdens de lange uren die ze bij de zieke doorbrengen is, meestal, het feit niks te doen te hebben.

Het onthaal wordt verzekerd door vrijwilligers. Er is voor gekozen met vrijwilligers te werken omdat we het huis financieel voor allen toegankelijk willen maken en dus een beperkt budget hebben. Het huis werkt met een groep van een twintigtal vrijwilligers die één of meerdere keren per week ’s morgens, ’s middags of ’s avonds een permanentie verzekeren.

De vorming van deze vrijwilligers bestaat er vooral in hun “luistercapaciteiten” te stimuleren. Ze worden ertoe aangezet nooit te vergeten dat in het opvanghuis alle aandacht naar de gast gaat. Ze leren te informeren naar zijn vermoeidheid, hem te laten praten over zijn bezorgdheid of over zijn gevoelens van schuld of onmacht.

Luisteren naar de familieleden is meer dan alleen interesse tonen voor zijn hoofdbezorgdheid, de zieke. Het vraagt ook aandacht voor de volledige persoonlijkheid van de gast en zijn dagdagelijkse omgeving. Hij is immers ook weggerukt van zijn gewone leven en bezigheden, hij leeft er gescheiden van de andere familieleden en zijn buren en het kan hem deugd doen over hen te praten.

Het onderscheid tussen het ziekenhuis en het opvanghuis wordt onderlijnd. Het opvanghuis is geen bijgebouw van het ziekenhuis. Het is niet de rol van de vrijwilliger te spreken over zieken, dokters of de gevolgde behandeling; hij kan enkel de familieleden die aarzelen of verlegen zijn, aanmoedigen om de vragen die hen bezig houden aan de dokters voor te leggen.

Het huis aan de Hallepoortlaan heeft een dubbel objectief : enerzijds het herbergen van familieleden, en anderzijds van patiënten die een dagelijkse behandeling die geen hospitalisatie vergt nodig hebben.